Titel                 Gezocht: hr manager / gezinssocioloog

We krijgen een minister voor jeugd- en gezinszaken.

Moeten organisaties van de toekomst worden gerund door gezinssociologen?

x93Het is hoog tijd voor zoxb4n minister voor jeugd- en gezinx94 , hoor ik een aantal mensen in mijn omgeving zeggen. x93De jeugd heeft geen normen en waarden meer die gericht zijn op het samenwerken, omgaan met tegenslagen en kritiek. Krijgen ze kritiek dan worden ze agressief. Onlangs berichtte het AD dat er te weinig jeugdpsychiaters zijn om alle x93borderlinex94 kinderen (verwaarloosd of misbruikt) te kunnen behandelen. Ze zijn onhandelbaarx94, wordt vaak verzucht in diverse artikelen en tv programmaxb4s. Andere publicaties suggereren dat ouders moeten meer aandacht zouden moeten geven aan de opvoeding van hun kroost. Maar kunnen ze dat wel? Opvoedingscursussen rijzen de pan uit. Er moeten extra wijkconsulenten komen; die hebben het druk met het bemiddelen tussen burenruzies. Buren die elkaar niet anders kennen dan van de onenigheid over de tussenschutting. Ach, u kent het wel uit de dagbladen, de effecten van onze ontwikkelde en vrije samenleving.

x93Wat heeft dit met mij, mijn vak van HRM, P&O te maken?x94, zult u zich wellicht inmiddels afvragen. Wat ik wil zeggen is dat we deze gedachten ook tegenkomen in het bedrijfsleven. Wat vraagt dat van de managers en in het bijzonder de hr manager.

Het lijkt sowieso nuttig om de studierichting weer te heropenen van de gezinssociologie.

Ik was laatst bij een klant en sprak daar met de directeur P&O. Hij vertelde me dat hij serieus overweegt een cursus te laten organiseren op het gebied van omgangsvormen. De doelgroep is niet de jongeren maar de middel managers.

In Intermediair wordt deze week geschreven over het voorkomen van conflicten op het werk. Commentaar hierop is wel dat de managers verantwoordelijk zijn voor mediation en niet de hiervoor vaak binnengehaalde specialisten.

Ook daar hoog tijd voor een andere aanpak dus.

Reken af met goede voornemens!

Goede voornemens zijn een leugen, ze vertroebelen communicatie en verzieken uw  werkelijke kracht en initiatief.

U gelooft toch zeker niet, dat mensen die elk jaar hetzelfde goede voornemen hebben dat ook xe9cht van plan zijn? Mensen die zichzelf dingen wijs maken, zijn er te over. Maar u laat zich toch zeker niets op de mouw spelden! Eindelijk is er een theorie en methodiek in de psychologie onderkend die het vermoeden dat u toch al had ondersteunt, te weten dat het maken van goede voornemens niets meer is dan een traditioneel volksvermaak.

De uit Amerika afkomstige Provocatieve therapie rekent af met zaken als veranderbaarheid van mensen en goede voornemens. Tenminste, de therapeut of coach zal er veel aan doen om zijn clixebnt hiervan te overtuigen. Hij zal bewijzen verzamelen uit het gedrag van zijn clixebnt in het verleden om te voorspellen dat het weer niet gaat lukken. Ook zal hij u ondersteunen in het de omstandigheden de schuld geven van het feit dat het voorgaande keer niet is gelukt om uw voornemen te realiseren. Alsof dit nog niet genoeg is, zal de provocatieve coach met zijn clixebnt alle voordelen van datgene wat hem of haar afhoudt van het realiseren van het goede voornemen, uitgebreid doornemen. Zo van " sigaretten heten toch niet voor niets genotmiddel !" Ook zal hij uw gevoelens prikkelen met opmerkingen als "wanneer je het opgeeft verlies je enige echte vriend, waaruit moet je dan je troost en rust halen?"

Nee, een betere therapie om van het maken van goede voornemens af te komen is er niet!

Helaas is er een groeiend aantal mensen dat er baat bij heeft op deze provocatieve manier te worden benaderd. Ze raken weliswaar illusies kwijt maar gaan realistischer om met wie ze zijn en wat ze kunnen. Ze gaan ineens dingen doen in plaats van het erover te hebben. Ze laten hun oude gewoontes vallen, komen niet meer met hun vertrouwde zeurpraatjes maar worden actief in geheel andere zaken. En passant accepteren ze zaken die niet zo veranderbaar zijn en ervaren dit niet meer als probleem. Een wonder zeggen de omstanders! Een beter thema rond oud en nieuw kan ik niet bedenken.

Het doel van deze weblog is om u mee te nemen in de provocatieve gedachtenwereld. Het provocatieve denken is ontwikkeld door de Amerikaan Frank Farrely en in Nederland gexefntroduceerd door Jeffrey Weinberg en Jaap Hollander. Het daagt mensen uit om in beweging te komen of hun lot te accepteren. Dit alles met humor, warmte en uitdaging. Het is toepasbaar op allerlei facetten van ons dagelijkse leven en communicatie. Dit zult u merken aan de verschillende berichten die er op geplaatst worden. Alvast veel beweging of acceptatie toegewenst.

Kiss of death

Vannacht schrok ik wakker van een nachtmerrie! Ik had te horen gekregen dat GITP mij niet meer lustte. Eerst zei onze vestigingsleider zoiets in de trant van: x93ik weet nog niet of we met jou verder kunnenx94, maar gaandeweg het verhaal (en de droom) werd door zijn opvolger, een jonge ambitieuze manager, duidelijk dat ik totaal niet meer paste en eigenlijk al was afgeschreven. Niet alleen door hem maar ook door mijn collegax92s die allemaal te kennen hadden gegeven niet meer met mij samen te willen werken. Voorts werd ik beschuldigd van wangedrag, achterblijvende motivatie en resultaten. Zo zou ik zomers op het strand zijn gesitueerd, flesjes Palm bier drinkend. Ook was niet op de hoogte van de nieuwste wetgeving die we nodig schenen te hebben voor ons werk. Collegax92s hadden bovendien te kennen gegeven mij asociaal te vinden en hard. Bovendien bleven mijn resultaten geheel achter en waren die niet meer in te halen. De nieuwe baas wilde met mijn nog wel het laatste rondje maken door de organisatie. Ik kreeg meteen de associatie van de maffialeider die degene een kus op de wang geeft die hij vogelvrij verklaard heeft, de zogenaamde kiss of death.

Badend in het zweet zat ik rechtop in mijn bed, me afvragende of ik droomde of dat dit de werkelijkheid was. Af gezien van het antwoord hierop en de vraag, hoe het nu met mij verder moet, had ik wel een duidelijke gevoelservaring van datgene waar ik tot nu toe alleen maar over had gesproken. Ik doel hiermee op de mensen die plotseling bij een reorganisatie overtollig werden verklaard. Of het verhaal van de persoon die plotseling te horen kreeg dat hij weg moest. Deze verhalen kregen voor mij een geheel nieuwe lading. Dit deed me direct denken aan het feit, dat in de meeste organisaties onvoldoende open en direct beoordeeld wordt en onvoldoende tijdig terugkoppeling wordt gegeven wanneer men vindt dat mensen niet meer voldoen aan hetgeen er van hen wordt verwacht. Vandaar de vraagstelling die u in de Pol kunt beantwoorden: het niet tijdig en correct beoordelen van personeel moet strafbaar gesteld worden.

Assessment is een in ons land veel gebruikte en geaccepteerde methodiek om iemands persoonlijkheid, drijfveren, capaciteiten en vaardigheden inbeeld te brengen. Het bestaat uit een combinatie van persoonlijkheidsvragenlijsten, interview simulaties, opdrachten, intelligentie tests.  Een assessment programma bedraagt meestal een dag, bij een bureau, soms vooraf gegaan door enkele thuis te maken vragenlijsten via internet. Veel HRM bureaus in Nederland hanteren deze methode dagelijks, onder toezicht van het Nederlands Instituut van Psychologen.

Bij grafologie wordt iemand verzocht een stuk tekst te produceren op een blanco vel papier, waarna het wordt geanalyseerd. Het schrijven vraagt maximaal 10 minuten van de deelnemer; thuis of op zijn werk, op een moment dat hem past. Een klein aantal mensen hanteert deze methode, veelal vanuit praktijk aan huis, onder toezicht van de Nederlandse Vereniging van Grafologie.

Iets dat de meeste mensen niet weten, is het feit dat er verrassend veel overeenkomsten zijn tussen deze twee methodes om gedrag en persoonlijkheid van mensen inbeeld te brengen. Het feit dat niet veel mensen hiervan afweten is niet vreemd, gegeven de Nederlandse context waarin de grafologie in de taboesfeer is beland. Dit, in tegenstelling tot andere landen waar mensen in grafologie kunnen afstuderen aan de universiteit. Maar dit ter zijde. Hierna zal er een aantal overeenkomsten worden benadrukt, gericht op zowel de doelen, de werkwijze alsook de analyse en rapportage.

Doelen

Beide methode worden gebruikt voor de selectie, loopbaan advies of ontwikkel adviezen van en voor mensen.

Werkwijze

Zowel bij assessment als bij grafologie beoordeelt men gedrag dat in een gecontroleerde omgeving is uitgelokt. Bij grafologie kijkt men naar een beweging die er is geweest namelijk die van de pen en de hand; bij het assessment kijkt men naar beweging die er geweest is in de vorm van een gespreksverslag bij een gesprekssimulatie of geschreven notities naar aanleiding van een postbakopdracht. In het assessment geeft men mensen in een gesprekssimulatie alle ruimte om een gesprek te voeren op een manier die men zelf wil. Ook bij grafologie geeft men iemand de vrije hand om een blanco vel papier geheel in te richten zoals men dat zelf wil.

Analyse

In de observaties kijkt men met beide methoden naar wat er te zien is in gedrag en wordt dat gedrag systematisch en nauwgezet gerubriceerd en gewaardeerd. De rubrieken komen overeen in die zin dat assessment en grafologie beide iets zeggen over hoe iemand overkomt in diens gedrag, alsmede de verhouding tussen de personen en hun (werk)omgeving. Ook kan men uit beide methoden afleiden hoe iemand wil overkomen ten opzichte van zijn drijfveren en persoonlijkheid.

Rapportage

In de meeste gevallen leidt het assessment en grafologie tot een rapportage over de betrokken persoon. De indeling van een assessment rapportage heeft vaak de categoriexebn: werkinstelling, contactuele kwaliteiten, analytische kwaliteiten. De indeling van een grafologie rapport heeft vaak een indeling als: aspecten van het intellectuele, het sociale, werkkwaliteiten, morele zaken.

Het bovenstaande zal veel ongeloof teweegbrengen bij psychologen in Nederland. Als we kijken naar de toekomst dan vraag ik me af of we onszelf niet tekort doen door de methodiek van grafologie af te blijven wijzen. Zonder partij te trekken voor xe9xe9n van beide methoden wil ik hierbij toch de vraag poneren: Is het assessment te vervangen door grafologie?

Van een tropisch regenwoud naar elektronische incontinentie

Het voordeel van een weblog als dit is het feit dat er geen half regenwoud voor behoeft te worden gekapt zoals het geval is met de vele papieren media die ons overspoelen.

Er is helaas wel sprake van een andere vorm van roofbouw, namelijk die op onze schaarse tijd. Het is waarschijnlijk al niet meer te becijferen hoeveel tijd mensen verdoen achter de computer met het bekijken van en reageren op elkaars onzinnige kretologie of opmerkingen.

Als psycholoog vind ik het interessant om te weten te komen wat deze mensen daartoe drijft. Is het een behoefte aan contact, het uitwisselen van indrukken en ideexebn, waaraan wij in het dagelijks leven te kort komen? Of is het de drang om op te vallen in de massa? Is het een resultaat van verveling, als gevolg van het feit dat we alles hebben en niets meer moeten? Me dunkt, dat hier een middelgrote vakgroep massapsychologie en /of filosofie een paar jaar een aardige klus aan zou kunnen hebben.

Maar, niet getreurd, waarom niet dit middel zelf gebruiken om informatie in te winnen over de hierboven gestelde vragen.

Graag nodig ik u dan ook uit om uw ervaring,ten aanzien van de hierboven gestelde vragen met mij en daardoor anderen te delen.

P.S. degene die verwacht dat ik hier elke week een nieuw verhaaltje zal plaatsen, moet ik bij voorbaat al teleur stellen. Ik ga pas een ander verhaaltje plaatsen als ik reacties zie. Ik heb namelijk wel wat beters te doen dan deze vorm van elektronisch exhibitionisme.

Met vriendelijke groeten

Harry van den akker